Είστε μέλος;
Κάντε login εδώ!

eisodos

vivliothiki
Γίνετε τώρα μέλη,
εντελώς δωρεάν!
Εγγραφή

Γίνετε τώρα μέλη,
εντελώς δωρεάν!
Είστε ήδη μέλος του Feel Well Today



Συγνώμη.....μια λέξη "βουνό" !

Φοβάστε να ζητήσετε συγνώμη ; Δεν είστε οι μόνοι. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι πολύ καλοί σε αυτό. Και δεν είναι κάτι που αφορά μόνο το ένα ή το άλλο φύλο. Μεταφράζοντας το γνωστό για τις ιστορίες αγάπης, «αγάπη σημαίνει να μην χρειαστεί ποτέ να ζητήσεις συγνώμη», φτάνουμε στο ότι είναι μια δικαιολογία για να αρνούμαστε όλα τα παραπτώματά μας. Γιατί κατά βάθος, εκεί που ζει η αγάπη, είναι και το καταλληλότερο μέρος για να απολογηθούμε. Κι όμως το φοβόμαστε. Τι φοβόμαστε ;

 

Αυτό που φοβόμαστε δεν είναι η απολογία αυτή καθ` αυτή. Αν φτάσουμε στο σημείο να πούμε τη λέξη, ήδη απολαμβάνουμε τα οφέλη – αντανακλάται η εκτίμηση αυτού που κάναμε στα μάτια του άλλου. Αυτό που φοβόμαστε είναι η προσμονή. Μοιάζει σαν να νοιώθουμε γυμνοί, χωρίς προστασία του εγώ και της τιμής μας. Το άγχος μας μιλάει με τον δικό του τρόπο και μας λέει μην το κάνουμε γιατί χάνουμε τον έλεγχο, υποβιβαζόμαστε, δεν πρέπει να απολογηθούμε, δεν είναι δικό μας το λάθος, αν το κάνεις μία φορά, δεν υπάρχει γυρισμός και θα το κάνεις πάντα. Όμως η αλήθεια είναι άλλη. Χωρίς το «εγώ» να μπαίνει στην μέση, πατάμε την ανασφάλεια, προφέρουμε τις σωστές λέξεις οι οποίες είναι καλοδεχούμενες, επιβραβεύονται, ανακουφίζουν και αγκαλιάζονται. Όλα τα καλά!

Δεδομένου ότι πληγώσαμε ο ένας τον άλλον – κατά λάθος, λόγω αφέλειας, παρορμητισμού, απερισκεψίας – η ικανότητα να απολογούμαστε είναι κάτι που πρέπει να υπάρχει στον συναισθηματικό «εξοπλισμό» όλων των ανθρώπων. Και υπάρχει. Όλοι μπορούμε να το κάνουμε. Χρειάζεται όμως να αφήσουμε στην άκρη το «εγώ» και να προτιμήσουμε να ζήσουμε στο μέγιστο τα συναισθήματά μας, θετικά και αρνητικά.

Αντίθετα επιλέγουμε να αμυνθούμε όταν πληγώσουμε τα συναισθήματα κάποιου δικού μας ανθρώπου – «δεν φταίω εγώ, δεν έχω σχέση με αυτό»! Αλλά όλοι έχουμε γίνει μάρτυρες τέτοιων σκηνών με τα παιδιά. Το μεγάλο που βλέπει το μικρό του αδερφάκι να κλαίει. «Δεν το έκανα εγώ..εκείνος με έσπρωξε». Αυτό που λέμε στο παιδί, αυτό πρέπει να υπενθυμίσουμε στον εαυτό μας. Πρώτα απολογήσου και μετά ασχολήσου με τις λεπτομέρειες του ποιος έκανε τι σε ποιόν. Θα το καταφέρουμε όταν ξεχωρίσουμε την απολογία από την παραδοχή ότι είμαι απαίσιος άνθρωπος. Μπορεί να σας ακούγονται το ίδιο, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν είναι το ίδιο.

Αλλάξτε συλλογισμό. Μην σκέφτεστε τι είναι πιο δίκαιο αλλά τι είναι πιο απελευθερωτικό.

Τι θα σε βοηθήσει να νοιώσεις καλύτερα πιο γρήγορα ; Η αναμονή ή η δράση; Κάνε εσύ το πρώτο βήμα. Είναι ένα δώρο που κάνεις στον εαυτό σου – του δίνεις την ευκαιρία να λύσει το θέμα, να προχωρήσει μπροστά, αφήνοντας εκεί που ανήκει αυτό που έγινε. Και φυσικά αυτό θα βοηθήσει και τα άλλο άτομο να νοιώσει καλύτερα γρηγορότερα. Αντί να είσαι σε θέση αναμονής, μπορείς να μεταφερθείς σε θέση λύσης. Δες τις συγκρούσεις και την λύση τους σαν ευκαιρίες να βελτιώσεις και να δυναμώσεις μια σχέση. Δεν θέλεις να είσαι εγκλωβισμένος ούτε εσύ ούτε ο άλλος. Έτσι λοιπόν σας «κάνεις την χάρη» και γενικά οι χάρες επιστρέφονται.

Βγάλτε συμπόνια κι όχι πιστόλια. Ο άλλος είναι ένας κακός άνθρωπος ή ένας καλός άνθρωπος που έκανε μια κακή επιλογή ;

Η απολογία για το κομμάτι μας όταν σκεφτόμαστε ότι ο άλλος έκανε κάτι επίτηδες, είναι πολύ δύσκολη. Μπες στην θέση του και προσπάθησε να βρεις τουλάχιστον έναν καλό λόγο που φέρθηκε έτσι. Είναι αγχωμένος, φοβισμένος, ξεχάστηκε, πιέστηκε ; Όποιος κι αν είναι ο λόγος, παρατήρησε πόσο σπάνια κάνουμε κάτι κακό σκοπίμως και πόσο συχνά κατά λάθος ή ακόμα πιο συχνά, μετανιώνουμε. Όσο περισσότερη συμπόνια έχουμε ο ένας για τον άλλον και όσο περισσότερο βλέπουμε το ανθρώπινο κομμάτι και την ευαλωτότητα του άλλου, τόσο πιο εύκολο είναι να λειτουργήσουμε ωφέλιμα. Και η συμπόνια μπορεί να έρθει την επόμενη φορά που ίσως φερθούμε εμείς ακατάλληλα.

Όταν απολογείστε, κάντε το με όρια. Δεν απολογούμαστε για την οντότητά μας αλλά για τις πράξεις μας.

Για τι πράγμα απολογείσαι ; Αν συνειδητοποιήσεις ότι δεν απολογείσαι για το ότι είσαι απαίσιος άνθρωπος (κάτι που είναι δύσκολο για τους περισσότερους) αλλά για την παρεξήγηση, για πιθανή απερισκεψία, για τον πόνο που προκάλεσες άθελά σου, θα έχεις περισσότερη διάθεση να κάνεις ένα βήμα μπροστά με γενναιοδωρία και να πεις ότι δεν θέλεις να είναι έτσι η κατάσταση μεταξύ σας , θέλεις να το λύσετε, λυπάσαι και αν γινόταν θα προτιμούσες να το λύνατε μαζί!

Απολογηθείτε δυναμικά. Το αντέχετε.

Ακόμα κι αν απολογούμαστε για κάτι μικρό αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να το κάνουμε όσο πιο αθόρυβα γίνεται. Πρέπει να δείξουμε ότι καταλάβαμε ότι έγινε.

Δείξτε ευγένεια όταν δέχεστε την «συγνώμη» του άλλου.

Απέφυγε τα δύο μέτρα και σταθμά. Αν θέλεις οι άλλοι να δέχονται την απολογία σου, μην ακυρώνεις τη δική τους. Εφόσον η απολογία τους είναι αξιοπρεπής, μην δημιουργείς εμπόδια κριτικάροντας τον τρόπο που απολογούνται. Αντίθετα, δώσε την ευκαιρία, ευχαρίστησε το άτομο και δες πώς – ακόμα κι αν δεν το έκανες έτσι εσύ - προσπαθεί να βελτιώσει την κατάσταση.

Αν σας είναι δύσκολο να απολογηθείτε, πείτε το!

Αν δεν μπορείς να ζητήσεις συγνώμη, αλλά ξέρεις ότι θα βοηθούσε την κατάσταση, μην το κρατήσεις μυστικό. Κάνε πιο εύκολη την οδό σου. Αν είναι δύσκολη η απολογία, ξεκίνα από εκεί. Δεν θα είναι λόγια σύγκρουσης αλλά το μονοπάτι προς τη λύση ή τουλάχιστον προς την επικοινωνία. Κι αυτό θα μετατρέψει το υποκειμενικά απίθανο, σε σχέδιο δράσης. Πες, «ξέρω ότι θα βοηθήσει η απολογία μου αλλά δεν είμαι έτοιμος». Ο άλλος θα εκτιμήσει την ειλικρίνεια σου και μπορεί να πλησιάσει για να σε συναντήσει στα μισά του δρόμου.

Ας ξεπεράσουμε μαζί τον φόβο να ζητάμε συγνώμη. Αν όλοι βελτιωθούμε σε αυτό, την επόμενη φορά η λέξη αυτή δεν θα κολλάει στον οισοφάγο και κάποιος άλλος μπορεί να το πει πρώτος. Και θα είσαι ευγνώμων για αυτό. Είναι μια προσπάθεια προσωπικής κάθαρσης και αν καθαρίζουμε μαζί την «ατμόσφαιρα», όλοι θα αναπνέουμε καλύτερα.