Είστε μέλος;
Κάντε login εδώ!

eisodos

vivliothiki
Γίνετε τώρα μέλη,
εντελώς δωρεάν!
Εγγραφή

Γίνετε τώρα μέλη,
εντελώς δωρεάν!
Είστε ήδη μέλος του Feel Well Today



Πλεονέκτημα στην αμφιβολία = "πλεονέκτημα" στην ευτυχία

Φανταστείτε ότι οδηγείτε σε εθνικό δρόμο κι ένας άλλος οδηγός μπαίνει στη δική σας λωρίδα αιφνίδια, αναγκάζοντάς σας να φρενάρετε απότομα. Θα τον θεωρούσατε αγενή, θα σκεφτόσασταν ότι ίσως βιάζεται πολύ για κάποιον λόγο, ή ότι ίσως να μην σας είδε ? Και στη συνέχεια κάντε ένα άλλο σενάριο ότι οδηγείτε σε εθνικό δρόμο και θέλετε εσείς να αλλάξετε λωρίδα αυτή τη φορά. Καθώς ανάβετε το φλας, ο άλλος οδηγός που βρίσκεται στη λωρίδα που θέλετε να μπείτε φρενάρει και σας αφήνει να περάσετε μπροστά του. Θα σκεφτόσασταν ότι είναι καλός άνθρωπος, ότι ίσως σας άφησε γιατί θέλει μετά εκείνος να αλλάξει λωρίδα και να μπει στη δική σας, ή ίσως να κατάλαβε ότι βιάζεστε ? Οι περισσότεροι αυθόρμητα θεωρούν τον οδηγό αγενή στην 1η περίπτωση και καλό άνθρωπο στην 2η. Πολύ σπάνια δίνουν βαρύτητα σε συγκυρία όπως ότι κάτι συμβαίνει και ο άλλος οδηγός βιάζεται ή ότι ο άλλος κατάλαβε ότι εμείς βιαζόμαστε. Απ` την άλλη είναι πολύ κοινή η τάση να ερμηνεύουμε τη συμπεριφορά των άλλων ως εκδήλωση στοιχείου του χαρακτήρα του παρά στο πλαίσιο κάποιας κατάστασης που μπορεί να υφίσταται. Όπως για παράδειγμα όταν χαμογελάμε σε κάποιον γνωστό μας και δεν μας χαμογελάει. Πιο πιθανό είναι να σκεφτούμε ότι είναι αγενής παρά ότι είναι απασχολημένος ή αφηρημένος και δεν είδε καν το χαμόγελό μας ή ίσως ούτε καν εμάς. Ενώ όταν κάποιος μας χαμογελάσει, συνήθως υποθέτουμε ότι είναι πολύ φιλικός άνθρωπος κι όχι ότι μπορεί να έχει ας πούμε κερδίσει το λαχείο. Κι έτσι βλέπουμε ότι το πλεονέκτημα της αμφιβολίας για τις αντιδράσεις των άλλων το δίνουμε περισσότερο σε θετικές παρά σε αρνητικές συμπεριφορές. Κι επίσης ότι στις αρνητικές φτάνουμε με μεγάλη ευκολία σε στοιχείο του χαρακτήρα του άλλου. Και μπορεί να αναρωτιέστε γιατί βγάζουμε αυτό τον κυνισμό απέναντι στους άλλους ….. Ίσως ο πιο σημαντικός λόγος είναι ότι με αυτή τη στάση έχουμε μεγαλύτερες πιθανότητες να «επιβιώσουμε». Σε έναν κόσμο όπου ο κάθε ένας έχει τα δικά του ενδιαφέροντα, υπάρχει κάποια λογική να συντηρείται το στοιχείο του κυνισμού απέναντι στους άλλους. Με τον τρόπο αυτό, δείχνουμε δυσπιστία και παραμένουμε σε επιφυλακή εικάζοντας ότι είμαστε σε ευνοϊκότερη θέση από κάποιον που δίνει την εμπιστοσύνη του και το πλεονέκτημα της αμφιβολίας. Όμως αν δεν ανησυχούσαμε για την «επιβίωση», αν είχαμε καλυμμένες αυτές τις ανάγκες, θα υπήρχε λογική να έχουμε αυτή τη στάση ; Καμία λογική και θα σας πω γιατί. Όποιος επιθυμεί να είναι υγιής και με στιγμές ευτυχίας δεν μπορεί να έχει αυτό το στοιχείο στον χαρακτήρα του διότι υπάρχουν τρείς τουλάχιστον λόγοι που ο κυνισμός φθείρει την υγεία μας. Ο πρώτος θεωρώ ότι είναι αρκετά προφανής. Ώντας κυνικός, ανησυχείς περισσότερο κι αυτή η μόνιμη φάση αυξάνει την έκκριση κορτιζόλης (μια πολύ βλαβερή για την συναισθηματική μας υγεία ορμόνη του στρες). Ο δεύτερος λόγος είναι ότι όταν λειτουργούμε κυνικά, φθείρουμε και το περιβάλλον γύρω μας διότι ο αρνητισμός μας μεταδίδεται. Αν ας πούμε οδηγώ (στο πρώτο σενάριο) και θεωρήσω ότι ο άλλος οδηγός είναι αγενής, σαφώς και θα θυμώσω συγκριτικά με το αν σκεφτόμουν ότι βιάζεται. Αυτός ο θυμός θα μου δημιουργήσει την ανάγκη εκδίκησης και μπορεί να αναζητώ ευκαιρία να του κάνω κάτι παρόμοιο. Κι ακόμη κι αν ελέγχω με κάποιο τρόπο τον παρορμητισμό μου στην εκδικητικότητα, ο θυμός μου επηρεάζει τον τρόπο που φέρομαι στους άλλους, ίσως και σε άτομα που δεν έχουν καμία σχέση με το περιστατικό που μου προξένησε τον θυμό. Έτσι θα ξεσπάσω σε έναν αθώο σύντροφο, παιδί, φίλο δημιουργώντας μια άσχημη ατμόσφαιρα. Ο τρίτος λόγος είναι ότι ο κακοπροαίρετος προσελκύει κακοπροαίρετους κι αυτό λόγω της τάσης μας να συνδεόμαστε με ομοίους μας. Ακόμα κι αν είναι τυχερός να έχει την ευκαιρία να σχετιστεί με κάποιον λιγότερο κακοπροαίρετο άνθρωπο, θα απουσιάζουν τα κίνητρα για να διατηρηθεί αυτή η φιλία εφόσον θα δυσκολεύεται η παρέα μαζί του. Έτσι δεν έχει άλλη επιλογή παρά να συναναστρέφεται με ομοίους του, κάτι που διαιωνίζει τον φαύλο κύκλο του αρνητισμού. Λόγω του ότι οι στάσεις και οι απόψεις μας σε μεγάλο βαθμό διαμορφώνονται από τους ανθρώπους που συνδεόμαστε, η παρέα με κυνικούς ενισχύει τον κυνισμό και μας κάνει ακόμα πιο σταθερούς στον κυνισμό μας. Πώς σπάει αυτός ο κύκλος του κυνισμού ; Η διακοπή κάθε συνήθειας ξεκινάει από τη συνειδητοποίηση ότι υπάρχει μια συνήθεια η οποία δημιουργεί πρόβλημα. Η συγκεκριμένη συνήθεια ίσως είναι πιο δύσκολη να περιοριστεί καθώς οι περισσότεροι δεν καταλαβαίνουν ότι είναι κυνικοί. Άρα πρέπει να εξετάσουμε αν είμαστε πιο κυνικοί από όσο θα έπρεπε. Και θα μου πείτε, πώς μπορούμε να το γνωρίζουμε αυτό; Δύο είναι τα προειδοποιητικά σημάδια ! Το ένα αφορά το κατά πόσο οι φίλοι και η οικογένειά μας, θεωρούν ότι είμαστε πιο αρνητικοί από ότι θα έπρεπε ιδίως όταν ερμηνεύουμε όχι μόνο την συμπεριφορά των άλλων αλλά και τη δική τους. Μερικές φορές μπορεί να είναι δύσκολο να καταλάβουμε τι σκέφτονται για εμάς οι φίλοι και η οικογένειά μας αλλά ένας τρόπος να το καταφέρουμε είναι να ακούσουμε τι μας λένε όταν έχουμε κάποια διαφωνία. Μήπως συνέχεια μας λένε ότι είμαστε πολύ αρνητικοί ; Βέβαια για να το ανακαλύψουμε θα πρέπει να διατηρούμε στενές σχέσεις με φίλους και οικογένεια, όμως αυτό μας πάει στο 2ο σημάδι που αφορά στο αν έχουμε μία τουλάχιστον βαθιά και ουσιώδη σχέση, κάποιον που να εμπιστευόμαστε απόλυτα. Αν όχι, τότε έχουμε δυσκολία να εμπιστευτούμε κι αυτό σαφώς πηγάζει από τον υπερβολικό κυνισμό. Οι έρευνες δείχνουν ότι χρειάζεται τουλάχιστον μια βαθιά και ουσιώδη σχέση για να έχουμε στιγμές ευτυχίας. Ακόμα κι αν δεν έχουμε κάποιο από τα σημάδια, μπορεί να είμαστε πιο κυνικοί από ότι θα έπρεπε και να μην μπορούμε να βιώσουμε στιγμές ευτυχίας. Ένας τρόπος να το μάθουμε είναι να πειραματιστούμε με τον εαυτό μας. Την επόμενη φορά που κάποιος μπει στη λωρίδα μας απότομα ή συμβεί κάτι παρόμοιο, ας δούμε την αυθόρμητη ερμηνεία που θα δώσουμε. Είναι αρνητική ή θετική ; Αυτό θα δώσει κάποιο σημάδι σχετικά με το αν έχουμε τάση να γίνουμε λιγότερο κυνικοί. Πολλές φορές ρωτάω γνωστούς και φίλους αν μπαίνουν στη λωρίδα άλλου, και οι περισσότεροι χωρίς εξαίρεση μου λένε ότι το κάνουν μόνο αν βιάζονται πολύ ή αν δεν υπάρχει άλλο αυτοκίνητο σε κοντινή απόσταση στην άλλη λωρίδα. Άρα, φαίνεται ότι όλοι μας θεωρούμε τον εαυτό μας αξιόπιστο και αξιοπρεπή αλλά δυσκολευόμαστε να δώσουμε το πλεονέκτημα της αμφιβολίας στους άλλους ενώ την ίδια στιγμή, το ζητάμε από εκείνους. Τι θα γινόταν σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι εμπιστεύονται από τη φύση τους και δεν είναι κακοπροαίρετοι ; Από μελέτες βλέπουμε ότι ένας τέτοιος κόσμος θα ήταν ένα υπέροχο μέρος για καλλιέργεια και πολλαπλασιασμό των στιγμών ευτυχίας όλων μας. Τι μας εμποδίζει να ζούμε σε έναν τέτοιο κόσμο ; Φαίνεται ότι χρειαζόμαστε πολλούς πολλούς εθελοντές να βάλουν μπρος έναν κύκλο θετικότητας - εθελοντές που πέραν του ότι στη ζωή τους κατά καιρούς μπορεί να γίνονται θύματα εκμετάλλευσης, θα συνεχίσουν να δίνουν σε όλους τους άλλους το πλεονέκτημα της αμφιβολίας όσο αυτό είναι ρεαλιστικά πιθανό.